و نظر نمىدهند ، ولى همين افراد ، با اعمال سليقه‌هاى شخصى و محلى خود در عمل به احكام آسمانى ، بر خدا و رسول او سبقت گرفته و دستور « لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ » را ناديده مىگيرند ، و گاهى بر پايه خيالات نفسانى و يا تحت تأثير محيط ، به افكار و سليقه‌هاى شخصى - كه مخالف صريح دستور شرع است - رنگ قدس و تقوا داده ، و آن را بر فرمان آسمانى مقدم مىدارند . آفت ما مسلمانان ، بيشتر در اين‌گونه سبقت‌جوييها است ، كه حاضر نيستيم حق و حقيقت را به دور از هر گونه پيرايه ، مورد عمل قرار دهيم ؛ ما اكنون مىتوانيم نمونه‌هايى از اين سبقت‌جويى را كه در واقع ، مقدم شمردن سليقه ، بر دستور شرع انور ، يا ترس از تفسيق و تكفير گروهى است ، بشماريم ، ولى براى اختصار ، نمونه‌هايى از اين اعمال سليقه‌ها را كه در صدر اسلام اتفاق افتاده ، بيان مىنماييم و مثالهاى مناسب زمان حاضر را به خود خوانندگان واگذار مىكنيم : * در ماه مبارك رمضان يكى از سالهاى هجرت ، پيامبر با عده‌اى از اصحاب خود به سوى مكه حركت كردند ؛ وقتى به « كراع الغميم » رسيدند ، آن حضرت ظرف آبى خواست و روزهء خود را ميان دو نماز ظهر و عصر شكست و دستور داد كه ديگران نيز افطار كنند ؛ زيرا خداوند روزه را بر غير مسافر قرار داده است ، ولى دسته‌اى مقدس‌نما تصور كردند كه اگر با حالت روزه مسافرت كنند ، اجر بيشترى خواهند داشت ؛ آنان خيال نفسانى خود را بر دستور پيامبر